اگر رفتم تو یادم کن

اگر مردم تو خاکم کن

اگر ماندم در این دنیا

به مهر خود تو شادم کن

زندگي، تلاشي براي روياندن«بذر وجود» و شكوفاندن«غنچه فطرت» در «مزرعه حيات» است.آرامش روح، در زندگي آميخته به معنويت و خداجويي است. زندگي هشياران، انديشه درباره سرمايه و سود ماندگار و نتيجه اخروي است، سرمايه شان اميد و ايمان و سودشان آرامش روح و روان است. زندگي غافلان به دو بخش تقسيم مي شود: نيمه اول به اميد و نيمه دوم به حسرت نيمه اول!

آيا حيف نيست كه زندگي بگذرد، بي آنكه به« بلوغ انساني» برسيم؟كسي كه به سؤالهاي مهمي همچون كيستم؟ كجايم؟ از كجا آمده ام؟ به كجا مي روم؟ سرانجامم چه خواهد شد؟ و..نينديشد و پاسخي روشن براي آن نيابد، نابالغ است، هرچند هفتاد سال عمر كرده باشد. چه قدر از عمرمان«پايگاه خدا» ست؟ و چه قدر از عمرمان «چراگاه شيطان»؟

هوالمحبوب

بازم فکر/خوردن /رفتن/اومدن/حرف/سکوت/خندیدن/کامپیوتر/مطلب/ وچه میدونم هزارتا کارو فکر دیگه

به نظر تو زندگی یعنی همین!!!!!!!!!!!!! اگه سرجمع به انجام همه این کارا بگیم زندگی پس همه ما آدما داریم زندگی میکنیم و همه ماها میتونیم به خوبی از عهده این کارا بر بیایم اما چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چرا یکی اونقدر خوشبخته که ممکنه دیگه هیچ آرزویی نداشته باشه و آیا اون تا حالا هیچ اشتباهی نکرده ؟؟؟؟ و یکی اونقدر بدبخته که تا حالا به  یکی از آرزوهاش نرسیده یعنی اون تا حالا هیچ کار درستی انجام نداده؟؟؟؟  

ما که همون میتونیم به خوبی این کارا رو انجام بدیم پس باید همه ما آدما خوشبخت باشیم اما... اما هیچ وقت اینطوری نبوده و نخواهد بود مگه خوشبختی این نیست که هرکاری رو که میخوای انجام بدی آخر سر از انجامش راضی و خوشحال باشی پس مثلا خودم چرا به اون چیزهایی که می دونم اگه خودم بخوام میرسم تا حالا نرسیدم با این که میدونم رسیدن به اون چیزا یعنی آینده من

یعنی حداقل یک قدم نزدیک شدن به خوشبختی............. چرا؟؟؟؟؟؟؟؟

با اینکه جواب همه این سوالامو تا یه جاهایی خودم میدونم اما بازم دلیل می خوام بازم یه عالمه سوال درهم و برهم مخم رو اشغال کردن و منو شاید باورتون نشه یه 2یا شایدم بیشتراز چند ساله که از درس و زندگی گذاشتن  فکر کنم نظرات شما کمک بزرگی برام باشه

سکوت نه از بي صداييست

نفس هست و حرف هم.
ناگفته ها و گفته شده ها. شنيده ها و نشنيده ها.
سکوت از نبودن بغض نيست. از بي دردي نيست.
سکوت از عادت نيست. از روزمرگي و فراموش شدگي. از خواب و رخوت و بي حوصلگي. از دلتنگي.
سکوت از فريادهاي در گلو مانده است و نعره هايي که هيچ وقت شنيده نشد.
همه چيز هست و گوشي نيست براي شنيدن. جز سکوتي که گاه و بيگاه همدم فريادهايي است که بي خبر و ناخواسته از روزهايي دور ميايد.
از دلتنگيهايي که فراموش شده. از خيانتهايي که به روزگار شده.
نه انگار.... باز هم حرفي نيست.