امروز واقعا روز افتضاحی بود و هست.

صبح که خیر سرمون با داد و هوارهای پدر گرام سرمون رو از رو بالشت یرداشتیم و الان هم که داریم می ریم بازم خیر سرمون کپه مرگمون رو بذاریم با وضع افتضاح تر از صبح روبرو شدیم آخه من چی بگم ای خدااااااااااااااااااااااااااا

همیشه تو این فکرها شنا میکردم و هنوز هم که هنوزه شنا رو یاد نگرفتم شاید از خنگی خودمه شاید هم از اینه که اونقدر تو هر چیزی غرق می شم که موضوع اصلی کلا از دستم میره .... ها مثل الانه که یادم رفت فکره رو بگم . همون موضوع فکری همیشگی و کلیشه ای / من اصلا برا چی به دنیا اومدم که حالا باید هم خودم زجر بکشم و هم بقیه زجر بکشن وهم من از زجر بقیه چندین برابرعذ اب بکشم حالا شما تخمین بزنین عمق فاجعه رو .......................................................................

اصلا دوست ندارم این چیزا رو بگم ولی دیگه دارم میرم که سکتهه رو بزنم همه حرفام اخرش اینکه چرا ما ها خیلی چیزای بی ارزشو اونقدر بزرگش میکنیم که اخرش خودمون رو بکشیم .من به دنیا اومدم چون پدر و مادرم خواستن و حالا اونا نمیدونم چرا برا خاطر من زجر بیخود بیکشن که من هم چندین برابر عذاب بیخود بکشم و اخر هم نه اونیم که خودم میخوام نه اونیم که اونا میخوان...................

خلاصه اینکه خودم هم هم میدونم چی میگم هم نمیدونم فقط دلم خوشه که بالاخره شاید کسانی بفهمن چی میگم ...

البته زهی خیال باطل.

بگذ ریم.

حداقل وقتی مییام نت یکمی بی خیال همه چیز میشم.

تا بعد..