چقدر دستی دستی خودمان را کشتیم و جسدمان را توی خودمان دفن کردیم. چقدر بوی گندش بینی مان   را آزرد . حالا می فهمم چرا حالم این قدر بهم می خورد. گاهی فکر می کنم بد نیست   آدم انگل داشته باشد ، شاید این همه جسد روی هم انباشته نمی شد.

   چقدر خودمان را توی دروغهامان قایم کردیم تا از خودمان شرمنده نشویم. چقدر خودمان را گم   کردیم  و نخواستیم پیدایش کنیم. چقدر خودمان نبودیم. چقدر یادمان رفت و نخواستیم خودمان   باشیم.

  چقدر صداقت را قمار کردیم و هی باختیم و دوباره قمار کردیم.

  چقدر احمق بودیم که عبرت نگرفتیم.

                                                  « چقدر احمق»

  امشب می خواهم خودم را نبش قبر کنم . فکر میکنم کفر و غرور کار خودشان را کرده بودند.   سم در   تمام خونم پخش شده بود. طفلکی .

  فقط کاش علت مرگم چیز دیگری باشد.

                                                       «کاش»