گاهی وقتا چه چیزهایی که به این مخ ما آدما نمی رسه ، چه اتفاقاتی که تو این دنیا نمی افته ، چه چیزهایی که این چشم های مبارک نمی بینند و فقط و فقط بهش زل نمیزنن ،

یه روز الکی الکی خوشی و یه روز الکی الکی بد و دمق و زد حال ، یه روز شارژی اوه ه  ه  ، یه روز حال نداری یا اصلا حوصله نداری دهنتو باز کنی ، یه روز همینجوری تو هوا سیر میکنی و دنیا چقدر قشنگه ، یه روز دنیا با همه چیزش آشغاله و جهنم ، یه روز همه عالم و آدم خوبن و دلت واسه همشون تنگ میشه ، یه روز همه خنگ و نفهم و غیر قابل تحملن. عجبا از ما آدما با این مخی که یه روز توش همه چی جا میشه و قشنگ فعاله و یه روزه دیگه درش رو تخته کردی و ورود رو قدغن . دنیا رو ما خودمون می سازیم با همه خوبی ها و بدی هایی که عاملشون و مسببش هم خودمونیم ، خودمون می خوایم که خوب باشیم یا بد . خودمون می خوایم که چه جوری فکر کنیم ، چه جوری عمل کنیم تا دست آخر کم کمش این دنیا رو حالا که تو دستای خودمونه از دست ندیم اماااااااااااااااااااااااااا

چه حالی داری وقتی همه این چیزا رو بدونی و خودت دستاتو بغل کنی و بشینی که برات دنیا یه کاری بکنه ، عجب مزخرفه مگه نه ؟؟

روزها واقعا مثل برق از بیخ گوشمون می گذرند و من به خوبی گذرشون رو حس می کنم ولی همینجوری نشستم و زل زدم به در و دیوار تا شاید امروز یه سوژه برای به حساب زندگی کردن گیر بیاد . چقدر پوچ و تلخ و توخالی می گذرند ثانیه ها و دقیقه ها و ساعت ها و روزها و......و دست آخر هم عمرم . اه .گند بزنن به این زندگی تو خالی .